Even voorstellen: Lorena Botter | toegevoegd gerechtsdeurwaarder

Ik ben in 2006 in het deurwaardersvak terecht gekomen. Eigenlijk toevallig. Na mijn secretaresse opleiding werd ik benaderd door een wervingsbureau. Die boden mij een baan aan als deurwaardersondersteuner, ook een soort secretaressewerk. Ik kende toen de deurwaarder alleen uit de reclame. Had ook het traditionele beeld van een strenge man voor ogen. In 2011 solliciteerde ik bij een van de rechtsvoorgangers van Syncasso. Echt vanuit de passie voor het vak.

Mijn omgeving heeft me vanaf het eerste moment gesteund, zij weten dat als ik iets echt wil, ik ervoor ga en dat ik ook niet op andere gedachten kan worden gebracht. Ik had natuurlijk al de nodige ervaring op kantoor opgedaan en ik wist voor mezelf zeker dat ik daarmee naar buiten wilde. Daar kan ik mijn energie in kwijt.

Dus ging ik de deurwaardersopleiding volgen. Dikke pech, een aantal collega’s waren mij voor. Toen ik erom vroeg, was er geen ruimte meer in het opleidingsbudget. Daarom heb ik het op eigen kracht gedaan. Dat was achteraf gezien loodzwaar. Niemand doet dat zonder ondersteuning van zijn werkgever. Al mijn verlofuren werden besteed aan tentamenweken. Niet aan vakantie. Maar ik heb alles aan de kant gezet om de opleiding te doen. Uiteindelijk heb ik er vijf jaar over gedaan, omdat ik in het derde jaar besloot om het in mijn eigen tempo te gaan doen. En gelukkig kreeg ik aan het eind van de opleiding wel alle ondersteuning van Syncasso. Ik ben er heel trots op dat ik heb doorgezet. Nu zit ik echt op mijn plek. Eigenlijk heb ik professioneel even geen nieuwe doelen meer. Eerst maar genieten van elke dag.

Als mensen aan mij vragen wat voor werk ik doe, krijg ik daar meestal leuke reacties op. Ik ga graag naar Vitesse, waar mensen het eigenlijk best een cool beroep vinden en soms zelfs interesse hebben in de opleiding. Normaal ben ik een flapuit, maar in die gesprekken stel ik me altijd gereserveerd op.

Ik zie zelf de gerechtsdeurwaarder als het contactpunt met de debiteurklant. Steek daarom veel tijd in een niet-kunner die het betalingsprobleem wil oplossen. Help graag om beweging in de zaak te krijgen. Mensen de goede kant op te wijzen. Contact te leggen met de schuldhulpverlening. Dat geeft mij ook het gevoel dat ik iets goed doe voor de maatschappij.

Een andere kant van ons beroep is soms best spannend. De gerichte acties. Beslag leggen met politie, een auto afslepen. energie afsluiten, een ontruiming, een bewijsbeslag leggen. In die situaties moet je vooral begrip tonen voor de reacties van de mensen om agressie te voorkomen.

Multi-problematiek kom ik elke dag tegen. Vind ik ook wel moeilijk, om het belang van de klant en de debiteur in balans te brengen. Maar ik leg geen beslag als ik de debiteur er alleen maar verder mee in de problemen breng en de klant er niets mee zal opschieten. Ik zie soms wat mijn collega’s op kantoor niet zien. Een burn-out. Een echtscheiding. Ik help dan om de situatie helder te krijgen zodat de collega op kantoor passend kan handelen. Samen tot een oplossing komen.

Eigenlijk kom ik maar weinig agressiviteit tegen. Natuurlijk zijn mensen soms cynisch en geïrriteerd, heel af en toe agressief zelfs. Maar meestal zijn ze blij dat ze kunnen laten zien hoe hun situatie is. Het heeft ook veel te maken met hoe je mensen zelf benaderd. Als ik gehaast ben of een slechte dag heb, krijg ik die stugheid meteen terug. Ik vind het bijvoorbeeld zelf niet prettig als iemand tegen mij zegt dat ik iets ‘moet’. Dat woord probeer ik dan ook zoveel mogelijk te vermijden.  Dat wekt alleen maar weerstand op. Ik leg uit wat ik kom doen en vraag om hun medewerking. Ik benader de debiteurklanten zoals ik zelf benaderd wil worden. Dat werkt gewoon het beste.